Anton aan het woord:
Hallo vrienden van Manguaré, ik ben Anton Driessen een 23-jarige antropologie student uit Rotterdam. Ik zit inmiddels al een maand in het mooie Iquitos en deel graag mijn eerste indrukken en ervaringen met jullie!
Mijn eerste dag: In tegenstelling tot de door Yol aanbevolen rust na aankomst in Iquitos, mocht ik gelijk mee op pad met de motokar (erg belangrijk vervoersmiddel, een soort tuktuk die erg aanwezig is in het straatbeeld) om wat klusjes af te werken. Een van deze klusjes was inkopen doen voor tuinmeubilair in de verassend grote en moderne shopping mall van Iquitos. Een plek waar ik inmiddels op zijn tijd de chaos en drukte van de stad kan ontsnappen en ‘normale’ inkopen kan doen. Rond lunchtijd werd er door vrienden van Yol gebeld om te helpen vers gevangen vis op te komen eten. Deze heerlijke lokale lunch ging vervolgens soepel over op mijn eerste ervaring met een Iquiteense borrel. De muziek stond lekker net iets te hard en de gedeelde bierflessen (660 ml) werden op een rap tempo doorgegeven. Met mijn nog niet vloeiende Iquiteense Spaans schakelde ik zeker bij het voor mij nieuwe kaartspel (golpear) dat we speelden vaak de hulp van Yol in als vertaler (nu nog steeds wel). Na deze eerste vuurdoop door Yol reed de motokar weer terug naar het grote “work in progress” huis, 12 minuten buiten het centrum. Waar ik mijn al wel afgewerkte eigen kamer in dook, met de wekker vroeg om de volgende dag gelijk op pad te gaan met Nuria.
Nuria is voor mij precies wie ik zocht tijdens mijn avontuur. Ze is extreem gemotiveerd om de mensen in de wijk Belén te helpen en ondersteunen. Ze kent ook (zo lijkt het tenminste) iedereen in de wijk en kan overal een praatje maken. Als antropoloog in spe wil ik graag meer ontdekken over de cultuur in deze stad. Dus het liefst zoveel mogelijk mensen spreken en op plekken komen die de toeristen vaak niet te zien krijgen. Met Nuria kan ik dit perfect ontdekken, tijdens mijn eerste week hier was ze bezig met een campagne voor een actie van gratis uitgave van ID-kaarten. Hier mocht ik bij zijn en helpen. Dit hield vooral in achter Nuria aanlopen en mijn ogen openhouden om te waarschuwen als iemand een vraag had. Dit was mijn tweede vuurdoop. Belén is namelijk een erg arme wijk, de huizen lijken vaak meer op hutjes. Ik had eigenlijk bij ieder gezin of hoek van de straat wel vragen en suggesties hoe we deze mensen zouden kunnen helpen en ondersteunen. Maar Nuria was hier duidelijk voor een ding en dat was zoveel mogelijk mensen op de hoogte brengen van de actie. Tussen het omroepen door de megafoon is er tijd om vragen van de mensen op straat te beantwoorden. Ik kreeg soms het idee dat de ID-kaart een nieuw concept in de wijk was, erg veel mensen hadden of geen ID of een ID die al meer dan 5 jaar verlopen was. Naast vragen over de actie komen er ook mensen naar Nuria toe met andere problemen. Dit kan gaan over kinderen die kwijt zijn, maar ook over jonge moeder of meisjes in de prostitutie. Voor mij erg heftige onderwerpen, maar na haar advies en telefoonnummer te hebben gegeven gaat Nuria vastberaden door met haar werk.
Deze eerste twee dagen schetsen al een erg goed beeld van hoe Iquitos voor mij tot nu toe is geweest. Ik vertel graag op een later moment meer over mijn ervaring op de kleuterschool Manguaré en de hulp op de staatscholen. Ik krijg liever eerst een wat beter beeld van de kinderen en de manier van lesgeven. Op dit moment leer ik de kinderen al steeds beter kennen. Ook lijk ik ze via gebarentaal en mijn Spaanse kunsten, toch echt de beginselen van Spaans lezen en schrijven bij te kunnen brengen. Naast veel knuffels en gezelligheid op de knusse schooltjes. Tot slot nog een Hollandse update van het weer in de jungle. De laatste dagen valt de hitte redelijk mee zo’n 32 graden, de eerste week hier was het echter 37 graden met een gevoelstemperatuur van 44. Een temperatuur waar ik nooit aan kan wennen. Het zwembad bij Yol in de tuin en mijn ventilator redden me uit de hitte. Ook voor de Iquitenen is dit extreme hitte, bovendien staat het water in de rivier op dit moment historisch laag. Wat voor de stad die alleen via de boot of het vliegtuig te bereiken is allerlei kostbare gevolgen heeft.
Ik heb nog twee heerlijk warme maanden vol hulp, uitdagingen en plezier in het vooruitzicht. Met daarnaast nieuwe vrienden en blijvende nieuwsgierigheid naar de natuur en cultuur van deze afgelegen stad en de prachtige Amazone eromheen. Ik vind het tot nu toe heerlijk om in het diepe te springen en te kijken wat ik meemaak. Een klein kijkje in het gewone leven van Iquitenen, meer leren over de amazone, indigenas, de keuken, het uitgaansleven, de rol van de rivier en dan het liefst op de plekken waar toeristen niet komen.
Mil gracias a Manguaré, Anton